| |
 พระปกเกล้าจักรีวงศ์องค์ที่เจ็ด |
|
ทรงเสด็จครองบัลลังก์หวังแก้ไข |
| เศรษฐกิจตกต่ำย่ำแย่ไป |
|
ดัวยพิษภัยสงครามโลกโชคไม่ดี |
| ท้องพระคลังเงินทองมองร่อยหรอ |
|
ไม่เพียงพอจับจ่ายได้เต็มที่ |
| ตัดรายได้ส่วนพระองค์ที่ทรงมี |
|
นำส่วนนี้ไปจัดพัฒนา |
| ราชการทรงให้ออกไปบ้าง |
|
เหลือไว้บางส่วนที่เห็นจำเป็นกว่า |
| เป็นสาเหตุสำคัญอันนำพา |
|
ข้อกล่าวหายึดอำนาจราชบัลลังก์ |
| ความจริงทรงตั้งพระทัยไว้แม่นมั่น |
|
ว่าสักวันพระองค์ท่านทรงหวัง |
| มอบประชาธิปตรัยให้จีรัง |
|
แต่ยังไม่ถึงซึ้งเวลา |
| หลายฝ่ายกราบทูลให้ท่านไท้สู้ |
|
กำลังอยู่หัวเมืองแน่นเนืองกว่า |
| แต่พระองค์ทรงห่วงปวงประชา |
|
หากรบราฆ่าฟันชาติบรรลัย |
| ยอมสูญเสียอำนาจชาติผ่านพ้น |
|
จราจลวุ่นวายผ่อนคลายได้ |
| ทรงมอบรัฐธรรมนูญเกื้อหนุนไทย |
|
เริ่มต้นใช้ในด้านการปกครอง |
| แต่เหตุการณ์ผ่านไปไท้ทรงเห็น |
|
ไม่ได้เป็นตามพระทัยให้สนอง |
| ผู้ก่อการฯ ไร้ธรรมนำครรลอง |
|
อำนาจรัฐไม่เป็นของผองประชา |
| ทรงเสด็จทิศทางต่างประเทศ |
|
หลายสาเหตุที่ท่านพบพานว่า |
| คณะราษฎร์ไม่มั่นตามสัญญา |
|
ยังรักษาอำนาจไว้ให้พวกตน |
| ทรงสละราชบัลลังก์คลังสมบัติ |
|
ชี้เด่นชัดว่าเมืองไทยไร้เหตุผล |
| ประทับแคว้นแดนไกลไร้กังวล |
|
สิ้นพระชนม์ในต่างแดนแสนอาลัย |